İzmirli gencin 'Milli' girişimi, bürokrasi cinayetine kurban gitti


İzmirli gencin 'Milli' girişimi, bürokrasi cinayetine kurban gitti
13 Aralık 2017 Çarşamba
16:52
Gündem

İzmir'de yaşayan İbrahim Erkarakaş isimli genç, hayallerini gerçekleştirmek için dünyanın pek çok ülkesinde olan bir sistemi Türkiye'de hayata geçirmeye çalıştı. Ancak onun da hayali, ülkemizdeki diğer tüm girişimci ve icat sahibi mucitler gibi Türkiye bürokrasisi ve yasalarına takıldı. Onun hayali, Sabancı ailesinin 'pamuk kantarı' gibi değildi belki, ancak Türkiye'yi tekelinde bulunduran -tabiri caizse; işgal eden- yabancı markalara tanınan imkanlar, kolaylıklar ve fırsatlar kendisine de verilebilirdi. Milli bir girişim, Türkiye'nin despot bürokrasisine takılmış oldu..



r10.net internet sitesinde 'xx786' nikiyle konuyu paylaşan kullanıcının anlattıkları bir anda on binlerce kişinin dikkaetini çekti..

İşte hazin bir sonla biten girişimcilik öyküsünün tüm detayları;

İbrahim Erkarakaş isimli İzmir’li bir genç 8 ay önce nitelikli kahveyi sokağa taşıma hayali ile yola çıkmış ve yenilikçi fikrini seyyar kahve aracıyla hayata geçirmek istemiş. 93 model bir minibüsü uzun ve sıkı çalışmanın ardından yürüyen kahve dükkanına çevirmiş. Dünyada benzeri çok fazla olan bir ürünü Türkiye’de deneyerek yapmak istemiş ancak başaramamış. Nedeni ise bürokratik engeller. Konudan bir hayli dertli olan Erkarakaş, yaşadığı sorunları Twitter’da uzun bir flood yaparak anlatmış. Bir türlü hayata geçmeyen projesinin neden hayata geçmediğini öğrendiğinizde yaratıcı yönünüz körelebilir, ‘İşte girişimci gençlerin başına bunlar geliyor” diye düşünebilirsiniz. İşte Erkarakaş’ın Twitter’dan paylaştığı hazin dolu girimşicilik öyküsü:

“Tanıdığım bir kaç tane girişim üzerine çalışan gençleri teşvik eden hocalar vardı, ilk onlara sordum. Bana ‘Yapma çok üzülürsün, belediye sana yedirmez bunları’ dediler. ‘Ne demek yedirmez. Ben yapacağım izin de alacağım’ dedim. Bir yandan aracın tasarımı başladı bir yandan izin almaya çalışıyorum, belediyelere koşturuyorum falan...

Seyyar Kafe projesi İbrahim Erkarakaş
İlk gittim ilçe belediyesine. ‘Çok güzel harika bir proje, çok beğendik ama bizim elimizde değil ilçe zabıtaya git’ dediler. Sonra gittim ilçe zabıtaya, ‘Oha harika, çok da güzel olur ama bizim elimiz de değil il zabıtaya git’ dediler.

Sonra gittim il zabıta müdürlüğüne onlar da, ‘Harika olur, genç girişimcileri desteklemek lazım ama bizim elimizde değil büyükşehir belediyesine git’ dedi. Büyükşehir belediyesinde de buna benzer diyaloglar geçti ve onlar da beni ruhsat müdürlüğüne yolladı. Ruhsat müdürlüğüne gittim dedim böyle böyle, olay sizde bitiyormuş projeyi anlattım sunum yaptım. Bana ‘dilekçe doldur ama emsal teşkil eder, izin çıkmayabilir’ falan dediler. ‘Her yerde sucuk ekmek, kokoreç satıyorlar at etinden onlar nasıl izinli’ dedim.

İzmirli Seyyar Kafe Girişimci İbrahim Erkarakaş

“Rüşvet veriyorlar görmezden geliyorlar. Sen de ver seni de görsünler” dediler. “Ben rüşvet vermem. Zaten işi kurmadan bir ton vergidir, odur budur aldınız para kalmadı. Ayrıca kaçak göçek iş yapmıyorum ne rüşveti vereceğim. Böyle mi destekliyorsunuz gençleri falan filan” dedim. Onlarda ‘haklısın’ dediler ve dilekçemi verdim. Haber beklerken bir yandan da sosyal medyadan bastırayım diye düşündüm
Ardından ruhsat müdürlüğünden izin verilmesinin uygun olduğu ve bunun için yasalar olduğu yazılan 1-2 sayfalık cevap geldi. Ben de aldım bunları çıkardım yazıcıdan. Bu işi yapabileceğime dair yasaları vs tekrar belediyeye gittim. Bana ‘Onlar sadece görüş belirtmiş, bu onların elinde değil bizim elimizde. Bizde böyle bir şeye izin vermeyeceğiz” dediler.

Ben de daha önce ‘bizim elimizde değil’ dediklerini hatırlattım. Benden yine rüşvet istediler, ben de ‘Yasal olmayan bir şey yapmıyorum size rüşvet vermem. Ama aracı sosyal sorumluluk projelerinde kullanabilirsiniz” dedim. “Her sabah belli saatte sahile gider spor yapanlara ücretsiz kahve de veririm insanları teşvik ederiz” dedim. Beni direkt gönderdiler.

İzmirli Seyyar Kafe Girişimci İbrahim Erkarakaş


İşe girdik bir kere, araç tasarlandı mecbur çalışacağız. Deli de para bağlamışız, durur muyum hiç. Gittim başka bir ile orada milletvekili tanıdığımız var gelene geçene adını veriyorum kimse dokunamıyor. Bir süre öyle çalıştım. Ama taktım çünkü düzgün bir iş yapıyorum ama yaptırmıyorlar bana. BİMER, CİMER’e her gün şikayet yazmaya başladım. Onlarda bunu il valiliğine, il valiliği de bizim elimizde değil diye il zabıtaya, onlar da bizim elimizde değil diye dönüş yapıyor bana. Bu sefer BİMER, CİMER’e ‘il valiliğine atmayan böyle böyle oluyor’ diye yazıyorum ama yine il valiliğine atıyorlar. Bir ara TÜBİTAK’a attılar. “TÜBİTAK ne alaka” dedim. TÜBİTAK’da arayıp kendilerinin ne alaka olduğunu sordu.

Bu döngü hep böyle devam etti. Topa girmemek için tüm kurumlar iyi kurgulanmış cevaplar attılar. Ben işin başında çok değerli akademisyen hocalarımı dinlemedim. ‘Yaparım’ dedim ama yapamadım. Yedirmediler gerçekten. Bana bir süre sonra zaten yazılı da değil kanıt olmasın diye telefonla arayarak dönüş yaptılar. Ben de zaten yenilikçi olmaktan vazgeçtim. Şu an x bir mekanda müdürlük yapıyorum. Anladım ki bu ülke yeniliğe değil sadece cebine girecek paraya açık."

Kaynak: r10.net